Een zak medicijnen en een onderbuikgevoel

De volgende ochtend begon een medische rollercoaster waarin de ene na de andere test elkaar opvolgde. Ik onderging onder andere een duplexscan van mijn halsvaten, en al snel werd duidelijk dat het allemaal verre van onschuldig was. De uitslag was even slikken: mijn linker halsslagader bleek volledig dicht te zitten, en aan de rechterkant was de doorgankelijkheid nog maar zo’n 30%—een vernauwing van 70%.

Later volgde nog een MRI scan. Toen de uitslag van de MRI-scan volgde, werd de werkelijkheid keihard. Niet alleen liet het recente infarct een litteken achter op de scan, er bleken ook sporen te zijn van een eerdere, stille beroerte. Hoewel… helemaal onopgemerkt was dat wellicht niet. Terugkijkend verklaart het misschien waarom ik in de weken voorafgaand al een paar keer zomaar door mijn rechterbeen was gezakt. Ik had dat destijds weliswaar door de huisarts laten onderzoeken, maar toen wees niets in neurologische richting op een onderliggende oorzaak.

Het contrast met het ontspannen vakantiegevoel van een dag eerder kon niet groter zijn. Waar ik dacht uit te rusten in de stacaravan, stonden er nu ineens verschillende behandelaars aan mijn bed. Een fysiotherapeut kwam langs om voorzichtig een klein stukje met me te wandelen en te testen wat mijn lichaam nog kon, en de revalidatiearts kwam voorbij om de eerste contouren van het vervolgtraject te bespreken. Het werd een ochtend waarin definitief het besef doordrong dat mijn leven in één klap een heel andere wending had gekregen.

Aan het einde van de middag volgde een gesprek met de zaalarts, waar gelukkig ook mijn vrouw en dochter bij aanwezig waren. In dat gesprek kregen we eindelijk gedetailleerd te horen wat er precies in mijn hoofd was gebeurd. Het was een hoop medische informatie tegelijk, maar één mededeling kwam extra hard binnen: ik mocht de komende drie maanden absoluut geen auto meer rijden. Een flinke streep door de rekening en een directe inbreuk op de vrijheid en zelfstandigheid die je normaal zo voor lief neemt.

En zo staan we weer buiten. Met een stapel recepten voor medicijnen, een verwijsbrief voor ergotherapie en de mededeling dat ik me over tien weken pas hoef te melden bij de beroertepoli in mijn eigen ziekenhuis. En daar sta je dan ineens… op straat, verwerkt door het ziekenhuis, en zoekend naar hoe het nu verder moet.

Eenmaal terug op de camping, zittend met die flinke hoeveelheid medicatie, knaagt er iets. Dit zit me simpelweg niet lekker. Tien weken wachten voelt niet goed met deze uitslagen. Ik twijfel niet langer en neem direct het heft in eigen handen: er moet zo snel mogelijk een afspraak komen in het Alrijne Ziekenhuis in Leiderdorp.