Ik kan mijn eigen billen niet eens vegen..

Na al het gepiep en het twee-uurlijkse bloeddrukmeten in het ziekenhuis, heb ik de afgelopen nacht eindelijk weer heerlijk geslapen. Nou ja, grotendeels dan. Anita vertrouwde de rust blijkbaar niet helemaal en heeft me diverse malen gepoord om te controleren of ik het nog wel deed 🙂

Maar als de rust eenmaal is neergedaald en de dag begint, komt ook het besef. De impact van het infarct laat zich niet meer negeren. Het zit ‘m in de kleine, dagelijkse dingen die gisteren nog vanzelfsprekend waren, maar nu ineens een gigantische puzzel vormen.

Mijn rechterarm lijkt wel veranderd in een robotarm. Het voelt alsof er een enorme vertraging op de lijn zit: ik denk ‘beweeg’, maar mijn arm reageert pas seconden later, houterig en stotterend.

En dan loop je gedurende de dag ineens tegen heel praktische, bizarre hobbels aan:

• Mijn eigen billen vegen: Tja, laten we maar gewoon eerlijk zijn… Ik kan mijn eigen billen niet eens normaal vegen! Probeer dat voor de grap maar eens met je verkeerde hand te doen als je dominante arm ineens dienst weigert. Een complete logistieke uitdaging op het toilet.

• Tandenpoetsen: Iets wat je al 57 jaar op de automatische piloot doet, is ineens een klus van formaat. De borstel naar mijn mond brengen én tegelijkertijd sturen? Bijkans onmogelijk.

• Eten met mes en vork: Probeer maar eens een maaltijd te snijden als één hand niet meer meewerkt of halverwege stopt met luisteren.

• Sleutel in het slot steken: Normaal een beweging van een fractie van een seconde, nu sta je minutenlang te mikken en te pielen om die sleutel überhaupt in het gaatje te krijgen.

• Schrijven en je handtekening zetten: Mijn handschrift lijkt wel van een kleuter die voor het eerst een potlood vasthoudt. Een simpele handtekening zetten voelt alsof ik een ingewikkeld kunstwerk moet namaken.

…en wie weet wat ik de komende tijd nog meer ga ontdekken dat ineens niet meer zo vanzelfsprekend gaat.

In de loop van de ochtend komt dan het lastige moment om je werkgever en collega’s op de hoogte te stellen. Waarom ik er van tevoren zo nerveus voor was, weet ik achteraf ook niet, maar ik zag er best tegenop. Gelukkig bleek die spanning nergens voor nodig. Ik heb mijn bazin en mijn directe collega gebeld, en hun reactie was ontzettend warm en begripvol. Ik kreeg meteen alle ruimte en tijd om rustig aan mijn herstel te werken. Een enorme steun in de rug! De rest van mijn collega’s heb ik vervolgens via een app-berichtje geïnformeerd.

Het is tegelijkertijd ontzettend frustrerend én heel bizar hoe snel iets vanzelfsprekends kan veranderen. Maar goed, met een fijne thuisbasis en een meedenkende werkomgeving laten we de moed zeker niet zakken. Lachen om de klungeligheid helpt, en vanaf hier gaan we weer stap voor stap bouwen aan herstel!