Vage klachten tijdens een potje Yahtzee

Sommige ingrijpende gebeurtenissen kondigen zich niet aan met een luide knal, maar met kleine, onduidelijke signalen. Signaleringen die je op het moment zelf heel makkelijk wegwuift of toeschrijft aan stress, vermoeidheid of een verkeerde houding. Achteraf kijk je er heel anders naar, maar op dat moment sta je er simpelweg niet zo bij stil.

Het was een behoorlijk drukke periode geweest. Zowel thuis als op het werk stapelden de taken en verplichtingen zich op, en ik draaide op volle toeren. We keken er dan ook enorm naar uit om de rust op te zoeken en eindelijk te gaan genieten van onze vakantie in onze eigen stacaravan in Oosterhout. Even helemaal niets aan ons hoofd, ontspannen en weer opladen.

Dat je na zo’n intensieve tijd fysiek wat spanning opbouwt, leek me op dat moment niet meer dan logisch. Mijn arm voelde al een tijdje stijf en zeurend aan, alsof er een hardnekkige spierpijn in zat.

’s Middags zaten we gezellig aan tafel voor een ontspannen potje Yahtzee. Gewoon even zinnen verzetten en verstand op nul. Maar tijdens het schudden van de dobbelstenen  merkte ik dat er iets vreemds gebeurde: mijn hand ging af en toe ineens ‘op slot’. Het gevoel alsof de spieren heel even niet luisterden naar wat mijn hersenen wilden. Het was vreemd en irritant, maar ik schoof het af op verkramping door de drukte en ging stug door met spelen.

Toen we later die dag gingen eten, werd het fysieke ongemak pas echt hinderlijk. Het hanteren van mes en vork ging moeizaam. De fijne motoriek die je normaal zonder nadenken gebruikt, kostte ineens ongewoon veel moeite en de spierpijn in mijn arm bleef zeuren. Ik probeerde  het zo goed mogelijk te verbergen. Je wilt geen onrust veroorzaken of dat anderen doorhebben dat er iets niet pluis is, dus verleg je ongemerkt je aanpak en doe je alsof er niets aan de hand is.

Na het eten besloot ik er wat tijgerbalsem op te laten smeren door mijn vrouw. De vertrouwde, warme en prikkelende geur van de balsem zou de stijve spieren vast wel wat ontspanning geven. Met de gedachte dat het puur een kwestie van overbelasting en stress was, zocht ik die avond op tijd mijn bed op. “Even een goede nacht rusten,” dacht ik bij mezelf, “hopelijk gaat het morgen weer beter.”

Pas later zou blijken dat dit geen gewone spierpijn of stressklacht was, maar de allereerste merkbare aankondiging van wat er in mijn hoofd gaande was.