Inpakken en wegwezen: Terug naar het veilige honk

Vrijdag op zaterdag was onze laatste nacht op de camping. Voorlopig dan.

Anita gaf heel duidelijk aan dat ze naar huis wilde. En geef haar eens ongelijk: de vertrouwde omgeving van je eigen huis geeft op zo’n moment simpelweg een veel veiliger gevoel. Mocht er toch weer wat gebeuren, dan hebben we thuis maar liefst drie ziekenhuizen om de hoek liggen. Wel zo’n prettig idee als de schrik er nog goed in zit.

Dus: de knop om, alles inpakken en de auto in voor de reis naar huis.

Dat inpakken was op zichzelf al een mooie oefening voor mijn trouwe ‘robotarm’, maar de échte uitdaging van de dag lag bij Anita. Zij zat namelijk achter het stuur. En geloof me, dat was voor haar minstens zo spannend als voor mij. Ze rijdt namelijk bijna nooit in onze automaat!

Daar zaten we dan: Anita met het zweet in haar handen en uiterst geconcentreerd achter het stuur, en ik er als ‘vliegende keeper’ en rustgevende bijrijder naast. Maar eerlijk is eerlijk: ze heeft ons vlekkeloos en veilig thuisgebracht.

Eenmaal thuis was het plan helder: eerst rustig alles op een rijtje zetten en onze vervolgstappen uitstippelen. Tien weken wachten op de poli in Breda voelde na al het nieuws over de halsslagaders immers nog steeds niet goed. Het besluit was snel genomen: maandag direct de vervangende huisarts bellen, het hele verhaal uitleggen en vragen om een doorverwijzing naar de neuroloog bij ons in de buurt.

Het hoofdstuk camping is voor nu even afgesloten. Vanaf de eigen bank gaan we de regie weer pakken. Thuis, veilig, en stap voor stap vooruit!